Ünlü Portekiz halk masalı Stone Soup (Taş Çorbası), işbirliğinin özünü sade bir öyküyle anlatır.

Yoksul bir köye elinde torbasıyla bir yabancı gelir. Köylüler korkup evlerine kapanır; paylaşacak bir şeyleri olmadığını söylerler. Yabancı, ateş yakar, su koyar ve torbasından bir taş çıkarıp tencereye atar. «Nefis bir çorba olacak… keşke bir parça kabak olsaydı» diye kendi kendine konuşur. Merak eden bir köylü küçük bir kabak getirir. Yabancı kabuğu çorbaya koyar ve yine konuşur: «Keşke biraz da havuç olsa…» Yavaş yavaş köylüler sakladıkları sebzelerden parçalar getirir. Çorba pişer; herkes bir arada doyar. Köylüler sihirli taşı satın almak ister. Yabancı gülümser: «Sihir taşta değil. Mucizeyi siz gerçekleştirdiniz.»

Ofiste aynı sahne

Kurumun pazar payı ve kârlılığı düşmüştür. Yönetim toplantısı yaklaşırken herkes odasına kapanır; «evet ama», «şu bölüm yüzünden», «müşteriye anlatamadık» cümleleriyle savunma raporları hazırlar. Öğrenilmiş çaresizlik yaygındır.

Sonra «yabancı» bir bakış gelir — danışman, yeni yönetici veya içeriden cesur bir ses. Odaları dolaşır. «Neden?» yerine «Ne yapabiliriz?», «Nasıl olmalı?», «Daha iyisi var mı?», «Ben ne yapabilirim?» sorularını sorar. İnsanlar odalarından çıkar; lojistik ile pazarlama, satın alma ile operasyon, insan kaynakları ile saha aynı masada çözüm üretir. Toplantı korkusu yerini ortak plana bırakır.

Kıssadan hisse

• Bir köyü köy yapan kendi insanlarıdır; bir kurumu kurum yapan kendi çalışanlarıdır.
• Takım çalışmasına kapalılığın altında çoğu zaman özgüven eksikliği yatar. Özgüven arttıkça bilgi paylaşımı artar.
• Kurum kültürü ve «biz» bilinci, sihirli bir taştan değil; birlikte üretilen küçük katkılardan doğar.

Krizde sorulacak asıl soru «Kim suçlu?» değil, «Ne yapabiliriz?» olmalıdır.